مدام شلاقم را بر سر و صورتش ميزنم

كه مي بيند ، كه مي خواهد

مدام دلم ميسوزد براي اين زخمي ، مدام مي نالد ، مدام مي خواهد

مدام انكار ميكنم ، مدام اقرار ميكند ، مدام ميزنم ، مدام ميسوزم

يكي به حد جنون وحشي شده ، يكي به حد مرگ زخمي

دلباختگي ، اين حماقت چاق و فربه درونم ، مدام اين ياغي مغرور را ديوانه ميكند

 دچار اين تشويش بي حاصلم،درمانده اين جنگ بيهوده

دود ميشوم از اين خواستنم ،از اين نخواستنم…

آفتاب به آرامي از روي زمين بالا مي آيدو به روي ديوار ، و از روي ديوار به درون مي خزد و بر روي كمر قوز كرده من پهن ميشود و گرمايش را در بدنم مي گستراند .اين حرارت آسماني همه اجزايم را سست كرده است .لاله هاي گوشم نوراني شده اند.مثل يك سلول نوري از خورشيد تغذيه ميشوم.به نقطه مبهمي در فضا خيره شده ام .سكوت و سفيدي اين روز برفي مرا دچار رخوت و كرختي يك حلزون بدون صدف كرده است .اگر آفتاب همچنان مي تابيد به اندازه عمر يك حلزون ميتوانستم در همين حالت باقي بمانم.شايد در زندگيهاي گذشته ام گونه مرموزي از يك موجود آفتاب خوار بوده باشم .موجودي كه حياتش وابسته به  ميزان آفتابي بوده است كه در طول روز از طريق پشت و كمرش دريافت ميكرده است.مستم اما يك مستي متفاوت ! همانطور كه جنس مستي ودكا با مستي ويسكي فرق ميكند.شايد با رفتن آفتاب اثر اين مستي چندان نپايد...

دلم يه ليوان ويسكي پر از يخ ، چند تا دونه سيگار ،يه جاده باحال ، ويه وانت كه پشتش سوار شم و راننده ش پسر خاله م  از اون دنيا باشه ميخواد كه برونه به طرف جايي كه خودش هست ...

روي صفحه اي كه بر آن ميتوان هر چيزي را تصوير كرد يك چهار ديواري سفيد ميكشم ، براي فرار

كه بتوانم از همه جا و همه كس به درونش پناه ببرم.در گوشه اي كز كنم و هيچ نگويم و هيچ نخواهم. جايي كه حس كامل بودن به من مي بخشد، كاملتر از هر حالت ديگرم جايي كه مرا به اوج خودم ميرساند ، در تنهايي جايي كه تمام ذرات معلقم در ته ظرفم مينشينند.

كه حس منفرد بودن كنم در ميان تمام مخلوقات .انگار كه تنها آفريده او هستم و بعد از من و قبل از من نبوده است و نخواهد بود.